Het is zondagmorgen. Ongeveer 08:00 uur. Ik slaap nog half en onze oudste hond prikt met zijn neus in mijn zij. "Hoepel jij eens op je gemakje op", fluister ik 'm toe, met de hoop dat hij dat doet en mijn vrouw ondertussen niet wakker wordt. Hij gaat liggen. Dat reken ik ook goed en ik val tevreden in slaap. Tien minuutjes later staat ie weer naast m'n bed. Prikt weer in m'n zij. "Hij moet vast iets", denk ik. "Hij moet vast iets", zegt mijn vrouw. En ze draait zich weer om. De oude viervoeter kijkt me vrolijk uitnodigend aan. Ik ga uit bed.
