Ik heb wat te zeuren. Een lullig wondje op mijn teen houdt me al vele weken van de straat. Vrij letterlijk, want ik ben niet mobiel. Het wondje groeit langzaam dicht en tot ie dicht is mag er geen druk op komen. In de praktijk betekent dit zoveel mogelijk met het been horizontaal en beperkt lopen met krukken op een soort halve klomp en niet mogen autorijden. Vooral dat laatste vind ik vervelend want als ik ergens heen wil ben ik afhankelijk van anderen. En dat ben ik niet gewend, ik wil er ook niet aan wennen.
