Ja, van hetzelfde...

De verkiezingen komen er aan. De griffie is al een poosje bezig die voor te bereiden. Zo komt er een site met alle partijen en kandidaten, kunt u stellingen invullen bij 2 kieswijzers en meer van die dingen. Ook zijn er campagnes geweest om je als kandidaatsraadslid te melden en partijen konden een cursus doen om de juiste kandidaten op de lijst zetten. Het een en ander geschiedt in het kader van de opkomstbevordering: meer Almeerders dan de vorige keer moeten stemmen.

Ik heb wat te zeuren. Een lullig wondje op mijn teen houdt me al vele weken van de straat. Vrij letterlijk, want ik ben niet mobiel. Het wondje groeit langzaam dicht en tot ie dicht is mag er geen druk op komen. In de praktijk  betekent dit zoveel mogelijk met het been horizontaal en beperkt lopen met krukken  op een soort halve klomp en niet mogen autorijden.  Vooral dat laatste vind ik vervelend want als ik ergens heen wil ben ik afhankelijk van anderen. En dat ben ik niet gewend, ik wil er ook niet aan wennen.

Ik lag even ogen dicht op de bank. Het bewustzijn was bijna weg toen ik merkte dat het ineens erg koud was in huis. IJskoud puntje van mijn neus, koude handen. Stoer als ik ben dacht ik even dat ik deze temp wel trok. En ik had geen zin om een dekentje over me heen te trekken, en al helemaal niet om even daarvoor een dekentje te halen. Maar toen mijn benen koud werden kon ik die luie stoerheid niet meer volhouden. Ik vroeg me af waar die kou ineens vandaan kwam. Dat bleek uit de serre te komen.

Normaal gesproken kan ik me uitstekend vervelen. Als ik een drukke week heb gehad kan ik gerust een uurtje of wat voor het raam staan en naar buiten staren. In de zomer zit ik soms uren op een  plek in de stad niets meer te doen dan een beetje mensen kijken. Heel soms maak ik tussendoor een  foto. Eigenlijk ben ik aan het vissen zonder hengel. En water is ook niet nodig. Het is niet zo dat ik helemaal niets doe. Mijn hoofd werkt door.

“Wat heb jij nou weer?”, was een veel gestelde vraag toen ik na een week of wat weer eens langskwam op de politieke markt. Op krukken, want lopen en autorijden zijn me uitdrukkelijk ontraden. Ik was met blote voeten in de rail van de schuifdeur gestapt. De rail speelde voor flessenopener, mijn grote teen speelde voor flesje. Auw!

Lieve en beste lezer,

Ik ben even offline. Ik lig in het ziekenhuis, niets vreselijk ernstigs, maar toch. Tot snel.

Op een woeste  donderdagavond ben ik in een feesttent in het Homeruskwartier in Almere Poort. Ik ben op een bijeenkomst van Goede Buren Gezocht. Klik hier voor de organisatorische details. De regen komt met bakken uit de hemel, het stormt, de tent klappert als een waanzinnige. En ik sta binnen met mijn armen te zwaaien en ik zing mee met de andere aanwezigen. Tja, daar had ik geen rekening mee gehouden toen ik iets in de politiek ging doen.

“Schat, ik heb echt een ge-wel-dig idee!”, zegt de Medewerker Stadshart tegen de geliefde die net een tweede kopje koffie inschenkt voor bij het ontbijt. “Ik had je toch verteld van dat pleintje in Almere waar alle gebouwen nu leegstaan…”. De lichaamstaal van de geliefde straalt een ongeïnteresseerd geen idee uit.  “Jawel”, probeert de medewerker Stadshart , “dat pleintje waar echt niemand wil komen. Met die waterpartij in het midden waar die kindjes in de winter op schaatsen…” De geliefde plopt de croissants uit de ronde verpakking, want het is zondag. Huismerk, want het is crisis.

“Ik mis alleen nog een waslijn”, zei ik onlangs tegen mijn vrouw toen we in de tuin keken of de komkommers al voldoende aan te maat waren voor consumptie. ”Ik denk dat we nog even moeten wachten”, peinsde mijn vrouw in de richting van de groente. “Waarop?”, dacht ik met de waslijn als onderwerp nog in mijn hoofd. Een waslijn is niet zomaar wat. Tenminste niet voor mij. Ik wil niet zomaar een lijntje door de tuin.

“Tja, dat vind ik echt helemaal niks”, zeg ik tegen de jongedame achter de kassa van de Appie Heijn, op de simpele vraag of ik spaarzegels voor de nieuwe actie wil hebben. Dat is me teveel gedoe. Een papieren portemoniksje bewaren en daar moet ik iets opplakken en als die vol heb krijg ik korting op producten, die ik niet wil hebben.. of ik krijg een euro of, nou geen idee… te ingewikkeld.  Doe mij maar een Wuppie, of een Smurf.

Afgelopen week werd Almere verrast door een groep creatievelingen die bezit nam van het strand in Almere Poort. Architecten, schrijvers en beeldend kunstenaars staken het IJmeer over om hier een tijdelijk kleurrijk dorp (Sausalito) te bouwen van allerlei materiaal. Zo was er een drijvende tuin met een caravan en een huis gebouwd van tassen. De bedoeling was dat er  contact werd gemaakt met de inwoners en anderen om te praten over Kunst en cultuur en over  Almere. Alle ingrediënten waren aanwezig om iets te laten ontstaan wat in deze stad node gemist wordt.  Wat er niet was: een vergunning voor dit “evenement”.

Ik zag net Willem Gasman op Omroep Flevoland in het programma “Over Flevoland gesproken”. Willem ken ik als VVD-raadslid in Almere. Hij staat op nummer 22 van de kieslijst van de klassiek liberalen voor de verkiezingen voor de Europese Gemeenschap. Hij had ingeschat dat hij niet bij de eerste 5 op de lijst kon komen en dat een poging om bij de eerste 15 geen zin had wegens een overschot aan ambitieuze dertigers. Willem is best ambitieus, maar geen dertiger meer.

Afgelopen zaterdag waren er zo’n honderd mensen bij ons over de vloer om met ons het nieuw huis op te warmen en ons tienjarig huwelijk ( ja, ja…) te vieren. Een heuse partytent in de tuin. Een bad met water om de drank koud te houden, wijn, een biertap en voldoende te eten zorgde voor de rest, waar mensen de basis van een gezellig avond en een stuk van de nacht vormden. Die partytent zorgde er overigens wel voor dat de strijd tegen een burgerlijk bestaan nu officieel is verloren, maar dat terzijde…

Als de temperatuur ook maar net over de 12 graden struikelt, als het zonnetje het maar net even langer dan 10 minuten volhoudt, als de hemel blauw is en de wolken niet teveel samentrekken, dan heb ik iedere dag op mijn werk een moment van afschuw. En deze week is het weer fantastisch. Ik kon dus weten dat me op een dag het Grote Ongerief kon overkomen.